به گزارش « سراج24 » بالاخره ضعف تولید کیفی در تلویزیون سراغ حوزه خبر را نیز گرفت و بخشهای مختلف خبری نیز سراغ تکنیکهای عجیبی برای جذب مخاطب را گرفتند و آن هم تاکید افراطی بر فانتزی کردن اخبار بوده، به گونهای که بسیاری از بخشهای خبری بیش از آنکه محتوای خبری قابل ملاحظهای داشته باشد، مملو از انیمیشنها، کارتنها و... است که با برخی دیالوگها همراه شده و عملاً فاقد کارکرد اطلاع رسانی شده است.
رسانه ملی اصلاً وضعیت مالی خوب ندارد. لازم نیست آنچنان تحلیلگر بزرگی بود تا به این امر بدیهی پی برد، تنها کافی است سخنان عزتالله ضرغامی را در این ماههای اخیر بشنوید که از عدم تخصیص اعتبارات گله کرده و از بی پولی نالیده است. در چنین اوضاعی صداوسیما در عوض کوچک سازی سازمان اداری و چابک سازی و کم هزینه نمودن، سراغ شیوه مدت داری برای جبران این هزینه ها رفت و آنتنها به برنامههای آرشیویی دو دهه پیش سپرده شد.
«نوستالژی» مهم ترین بهانهای بود که در این زمینه بیان میشد تا بخش قابل توجهی از کنداکتور تلویزیون را با برنامههایی پر کرد که برخیشان اگرچه دو دهه پیش و زمانِ نخستین پخش جذاب بودند اما اینک با سطح توقع مخاطبان تلویزیون که تجربههای وسیعی را مقابل مردمک چشمانشان داشتهاند، همخوانی ندارد.
به عبارت واضح تر مخاطبی که انگشتش بر روی کنترل تلویزیون است و میتواند هزاران کانال را به عنوان گزینه تماشا داشته باشد، انگیزه ندارد تا کل وقتش را با برنامههایی پر کند که بیست سال پیش تولید و پخش شده بود و حال تحت عنوان نوستالژی، جای تولیدات فیلمهای دوبله روز، سریالهای تولیدی روز و... را گرفتهاند.
نوستالژی تا حدودی کارکرد دارد اما این کارکرد بسیار محدود است و از این منظر تنها بخش بسیار کوچکی از کنداکتور یک مجموعه شبکههای تلویزیونی نظیر صداوسیما را با برنامههای آرشیوی بیست سال پیش میتوان پر کرد و بدین ترتیب جبران کسری بودجه نمود و بیش از این حد مشخص، مخاطب پس میزند.
این فضا اما زمانی نگران کننده شد که در کنار سرگرمی، شاهد ضربه خوردن بیش از پیش یکی دیگر از ستونهای جذب مخاطب تلویزیون هستیم و آن «خبر» است. کیفیت خبر تولیدی افت چشمگیری داشته و در مقابل رویکردهای عجیبی برای نگه داشتن مخاطب پای بخشهای اصلی خبری شبکههای مختلف در پیش گرفته شده و اصل خمیرمایه خبر را به حاشیه برده است.
اگر تا مدتی پیش گاهی سعی میشد با قرار دادن انیمشین، کارتون، دیالوگهای بامزه و مجموعهای از رویکردهای اینچنینی، بر جذابیت برخی آیتمهای خبری افزوده شود، متاسفانه هم اکنون این رویکرد در حال غلبه بر کلیت اطلاع رسانی است و خبر به بهانهای برای کنار هم چیدن اینها شده که در نوع خود حیرت آور و مسلماً نگران کننده است.
«نوستالژیکده صداوسیما» شاید بهترین عبارتی باشد که درباره محتوای کنونی روی آنتن این مجموعه شبکههای تلویزیونی بتوان تعبیر نمود اما حقیقتاً تا کی میتوان دست در خورجین برد و در این بیابان بی آب و علف بودجه، نان خشک در آب زد و خورد؟ آیا وقت آن نرسیده تا این سازمان عریض و طویل دستخوش تغییر جدی به قصد کوچک سازی و هدف کاهش هزینههای جاری شود؟ آیا وقت آن نرسیده تا مدیران رسانه ملی که ساختمانهای کوچک شبکههای بزرگ جهان را مورد بازدید قرار دادهاند، اندکی الگوبرداری کنند؟/تابناک
